Blaasontstekeingen worden vaak in verband gebracht met kouvatten. Die relatie is er ook wel, maar op een andere manier dan vaak wordt gedacht. Het dragen van twee onderbroeken is zeker overbodig. Blaasontstekingen worden meestal veroorzaakt door de E. Coli-bacterie, die in de ontlasting voorkomt.
Zelfs bij "smerig" zwemwater is de concentratie van deze bacteriën zo gering dat een blaasontsteking niet aan het zwemmen kan worden toegeschreven. Wel kan de kou tijdens het zwemmen een versterkte doorbloeding in de blaaswand veroorzaken. Daardoor kan bij personen die reeds bacteriën in de urinewegen hebben (die er dus niet horen) een ontsteking ontstaan.
Door de aanmerkelijk kortere weg tussen buitenwereld en de blaas, hebben meisjes en vrouwen veel meer kans op het krijgen van een blaasontsteking.

Een jeugdige mannelijke zwemmer met een blaasontsteking dient zich onverwijld bij de huisarts te melden, als hij daar al niet bekend was, met het oog op aangeboren afwijkingen van de urinewegen en de blaas.

Naast de huid en de bloedvaten spelen ook de nieren en de urinewegen bij de aanpassing aan de kou een rol in het proces van warmteregulatie. Dit is de reden dat zwemwater voor kinderen niet te koud mag zijn. Het is gebleken dat kinderen in koud water nogal eens een plas doen. Dat doen ze onwillekeurig, van opzet is geen sprake. Wanneer het water warmer is, is die neiging en dat gebeuren lang niet zo frequent. Bij temperaturen boven 26° C wordt er niet meer onwillekeurig geplast.
Kortom, bij verblijf in water ontstaat verhoogde urineproductie:

• na kort verblijf in het water door prikkeling van de blaas.
• na lang verblijf in water door Gauer-Henry-reflex (Is een rekkingsreflex =>linker-boezem gerekt => door meer bloedtoevoer naar hart vergroot de urineproductie = ADH-hormoon.)

Zwem-
slogans