 |
In
het jaarverslag 2000 van de Maatschappij tot Redding van Drenkelingen
staat:
"Hoe bereik je, dat een toevallige passant niet versteend
blijft staan kijken, maar in actie komt en doordacht optreedt
als iemand in verdrinkingsnood verkeert"?
Maar
je kunt je ook afvragen hoe het nu komt dat vaak zelfs een
massa mensen toeziet hoe iemand verdrinkt!
Vastgenageld door angst, staan ze daar.
Ieder voor zich denkt dat de anderen wel zullen ingrijpen.
Er is
dan sprake van een "paalsyndroom".
Bij confrontatie met een bepaalde crisissituatie blijft
men stokstijf staan, niet tot handelen in staat.
Bij omstanders van een verdrinking, kan ook sprake zijn
van een "telefoonsyndroom".
Men weet zich geen raad met zijn houding en rent dan naar
de telefoon, om de politie te waarschuwen.
Dan heeft men het idee, dat men toch geholpen heeft en een
alibi, om het aan de kant te blijven te rechtvaardigen.
Pikant
is de constatering, dat mensen, die zwemmend redden op zwemles
hebben gehad; eveneens als in uniform gestoken functionarissen
zoals politie, militairen etc., veelal een enorm zelfvertrouwen
hebben (door brevet c.q. uniform) en daardoor verhoudingsgewijs
veel sneller de reddende hand uitsteken.
Dit doortastende optreden is echter minder als zij in hun
burgerkleding zijn, of buiten de baden, waarin men het geleerd
heeft.
N.B.
In de Volkskrant van 29 december 2001 stond, dat een hoge
Chinese partijbons is ontslagen, omdat hij (en andere aanwezige
prominenten) een meisje heeft laten verdrinken zonder een
hand uit te steken en als een "paal"is blijven
staan toekijken.
|