Vooraf:

Hoewel elk landzoogdier zijn adem inhoudt als het onder water is, heeft de mens fysiologische aanpassingen om zijn adem lang in te kunnen houden. En wel net zoals die ook bij zeezoogdieren als dolfijn, zeehond of walvis voorkomen.
Het lijkt wel of we ook thuishoren in het water, omdat de mens volgens de "Aquatic Ape Theory"van Prof. Hardy (Oxford 1960) tijdens zijn evolutie een fase als waterbewoner heeft doorgemaakt.

Één van deze aanpassingen, de duikreflex, wordt merkbaar zodra een mens onder water duikt: na enkele seconden vertraagt de hartslag 10 - 40 %, iets dat niet gebeurt wanneer gewoon de adem wordt ingehouden.
(Meer informatie zie: Wat is een duikreflex? Globaal is er een verlaging van ongeveer 13 slagen per minuut.)

De onderstaande testjes dienen om deze speciale duikreflex zichtbaar te maken.

Opmerking:
Bij oefening C. en D. geeft een partner door middel van een tik tegen het trapje het begin en het einde van de 20 seconden aan. Dit kan ook door middel van rukjes aan een touwtje, dat aan de bovenarm van de duiker is bevestigd.

• Opdracht 1.
  Hoe groot is het verschil in polsslagen per minuut tussen A / B / C en D. Noteer deze in onderstaand schema.
  

• Opdracht 2.
  Meet bij een huisgenoot de polsslag terwijl deze rustig aan tafel zit.
  Meet opnieuw terwijl deze het aangezicht in een bakje water dat op tafel staat dompelt. Heft de proefpersoon een duikreflex?
  
  
• Opdracht 3.
  Probeer het biologisch nut van de duikreflex bij de mens te achterhalen.
  
  
• Opdracht 4.
  Als de zelf gevonden waarden worden vergeleken met het onderstaande voorbeeld, wat is dan de conclusie?
  

Zwem-
slogans